باغ تنهایی من  . . .

چقدر با همه حرفها بیگانه شده ام! کجایم؟
همچون پرنده ای بلند پرواز بر فراز همه شعرها و عشقها ، همه فهم ها و حرفها چرخ می خورم .
دلم حلقوم تشنه ایست در زیر باران بهارینی که از غیب بر زمین فرو می کوبد، می بارد و می بارد
هر قطره ای ، کلمه ای ؛ چه زلال ، چه خوب

گزیده ای از کتاب کویر دکتر علی شریعتی