یک شبی در راه دوری ، گرگ پیری بر زمین افتاد و مرد ...!!
لاشه ی گندیده ی آن گرگ را کفتار خورد ...!!
در دل غار کثیفی پیر کفتار ، زمین مرگ را بوسید و خفت ...
قاصدی این ماجرا را با کرکسان زشت گفت ...!!!
جسم گند آلود کفتار را کرکسان ، غارتگران خوردند ...
لرزه بر دامان کوه افتاد ...!!!
سنگها بر روی هم هموار گشت ...
کرکسان هم جملی مردند ....!!!
کارو
معلم پاي تخته داد مي زد
صورتش از خشم گلگون بود
دستانش از گرد پنهان بود
و آخر کلاسيها لواشک بين خود تقسيم ميکردند....!
و آن يکي در گوشه اي ديگر جوانان را وق مي زد
تا بگويد .... بيخود هاي و هوي مي کرد با آن شور بي پايان
تساويهاي جبري را نشان مي داد
معلم با خطي خوانا روي تخته اي
که از ظلمتي تاريک غمگين ، تاريک بود
چنين نوشت
يک بايک برابر است
از ميان جمع شاگردان ، يکي برخواست
« هميشه يک نفر بايد به پا خيزد»
به آرامي سخن سرداد
تساوي ! اشتباهي فاحش محض است....!
نگاه بچه ها ناگه به يک دو خيره ماند
و او پرسيد:
اگر يک فرد ، انسان – واحد يک بود
باز يک با يک برابر بود؟!
معلم ناگهان فرياد زد
آري برابر بود.....
و او با پوز خندي پرسيد:
اگر يک فرد ، انسان – واحد يک بود
آنکه صورتي چون قرص ماه مي داشت بالا بود
و آنکه قلبي پاک و دستي فاقد زر داشت پايين بود
باز مي پرسم
اگر يک فرد ، انسان – واحد يک بود
پس چه کسي ديوار چينها را بنا مي کرد؟
يا چه کسي آزادگان را در قفس مي کرد....؟
معلم ناله آسا گفت :
بچه ها در جزوه هاي خود بنويسيد
يک با يک برابر نيست....
.... این دو روز نبودم ... رفتم سفر، سفر رفتن رو دوست دارم اما فقط رفتن رو می پسندم - اصلا دلم نمی خواد راه رفته رو برگردم - سفر برای من تنها سرگرمی نیست ! گاهی راه چاره است و فرار ...
(ورفتم تا فراموش کنم دوست را - دشمن را - غم را - شادی را - خاطراتم را - دردهایم را همه را - عشق را عاشق و معشوق را - بامحبت و بی محبت را -رفیق و نارفیق را - مرد و نامرد را - خودم را وجود بی وجودم را - سکوتم را بغضم را - حرفهایی که نه تنها حرمت که دل می شکند را .... )*
، اما فراموش که نمی شود هیچ؛ داغ دلم بیشتر و بیشتر می شود . رفتم تا دور بریزم .
در راه سفر خیرات و احسانی بود که برای شادی روح امام می کردند، از پخش شربت گرفته تا رایگان کردن عوارضی ها و.... صلواتی و دعایی برای شادی روحش ...، اما تاسف خوردم ، تاسف برای آنهمه زحمتی که به هیچ به باد می رود – تاسف برای آنهمه خونهایی که به ناحق بر زمین ریخته شد، از تماشای تلوزیون خوشم نمی آد – نمی دونم چرا؟! ولی خیلی اتفاقی امشب تصاویری دیدم که بر تاسفم افزود – گریه کردم ...، که چطور جوانهایی که مثل همه آدمها دوست داشتن زندگی کنند ، اما مثل گل پرپر شدن ، تاسف خوردم بر سیاستی که در کشور حاکم است ، راستش به حدی مردم رو عقده ای کردن که مردم از هر چی جانباز و آزاده و خانواده شهید بدشون می آد، همونهایی که چه سختیهایی را تحمل کردن – سختی ای به مفهوم وسیع کلمه ، که با چند کلمه نوشتن نمی توان عمق آن را بیان کنم. چه قبل از انقلاب چه در جنگ ...!
از آنهمه از جان گذشتگی چه مانده ؟؟؟؟؟ باور کنید چیزی جز خاطره نمانده .... جای بسی تاسف است
حیف آن اسلامی که خمینی آن را حیاتی دوباره بخشید .....! الان بعد از گذشت 30 سال از انقلابمان از اسلامی که حیاتی دوباره یافته بود چیزی جز سلام باقی نمانده ...!
آنچیزی که الان در قالب اسلام به ما تحمیل می کنند همه رو از اسلام زده کرده ...!
رواج فقر و فحشا در مملکت اسلامی داره بیداد می کنه ...! افزایش آمار قربانیان اعتیاد و ایدز و .... ! گرانیهای اخیر هم .... چه بگویم .
هیچ کسی فکر نکرد
که در آبادی ویران شده دیگر نان نیست
و همه بانگ برداشتند که چرا سیمان نیست
و کسی فکر نکرد که چرا ایمان نیست
و زمانی شده است که
بجز انسان
هیچ چیز ارزان نیست....
------------------------------------------
از جدا شدن نوشتي
رو تن زخمي هر برگ
گريه کردم و نوشتم
نازنينم يا تو يا من
به تو گفتم باورم کن
ميون اين همه ديوار
تو با خنده اي نوشتي
همقفس خدا نگهدار....
بنويس مهلت موندت يه نفس بود
سهم من از ديدار تو
يه لحظه کوتاه بي دوام بود.....
بنويس که خيلي وقته که
واسه تو گريه مي کنم
شونه هاتو ندارم تا سرم و روش بذارم
مثل دستات سرده سردم
چهل روز .... چهل روز گذشت و نمي داني که من چگونه تحمل کردم ندينت را ....
چهل روز دوري
چهل روز سکوت تلخ بين من و تو ....
چهل روز تنهايي
چهل روز دلتنگي بي حد من
چهل روز بي تابي هاي من
کجايي...؟ دلتنگيم درمان نمي شود.... اشکهايم ... چه بگويم ...!
مي داني چقدر دلم هوايت کرده ؟؟؟؟
مي دانم نمي داني اين شبها چگونه بر من مي گذرند....
تو آنطرف ميله ها رها
من اينطرف ميله ها اسير....
نازنينم ! اين سفر سوي قيامت مي رفت .... پس ... تنها چرا؟؟؟؟
